امروز رفتم دفترچه ي عشقمونو ورق زدم داشتم با خودم اسمتو
بخش مي کردم وتو رو تو رو تو لحظه هام هجي مي کردم
مشق عشقم خوش خط نوشته بودم آخه به اين معتقد بودم
که آدما بايد هميشه زيبا به تصوير بکشن
حس ميکردم وقتي دفترچه ي عشقمونو ورق ميزنم
امواج طنين انداز صدات به جاي ورق خوردن اين دفترچه به گوشم ميرسه
وقتي خوب به هش گوش کردم ديدم اين موجاي صداي تو که داره باهام
صحبت مي کنه آن موجا اروم ميگفتن عشق من عاشقم باش
وقتي اون دفترچه رو تو کتابخونه قلبم گذاشتم روي منشي تلفن قلبت
واست پيغام گذشتم عشق من عاشق باش
سلام ، حال همه ما خوب است ،
ملالي نيست جز گم شدن گاه به گاه خيالي دور ،
كه مردم به آن شادماني بي سبب مي گويند .
با اين همه عمري اگر باقي بود ، طوري از كنار زندگي مي گذرم
كه نه زانوي آهوي بي جفت بلرزد نه اين دل ناماندگار بي درمان !
تا يادم نرفته است بنويسم ، حوالي خوابهاي ما سال پرباراني بود .
مي دانم هميشه حياط آنجا پر از هواي تازه بازنيامدن است
اما تو لااقل ، حتي هر وهله ، گاهي ، هر از گاهي
ببين انعكاس تبسم رويا ، شبيه شمايل شقايق نيست !
راستي خبرت بدهم ؛ خواب ديده ام خانه اي خريده ام
بي پرده ، بي پنجره ، بي در ، بي ديوار . . . هي بخند !
بي پرده بگويمت ، فردا را به فال نيك خواهم گرفت
دارد همين لحضه يك فوج كبوتر سپيد ، از فراز كوچه ما مي گذرد
باد بوي نامه هاي كسان من مي دهد
يادت مي آيد رفته بودي خبر از آرامش آسمان بياوري ! ؟
نه ري را جان !
نامه ام بايد كوتاه باشد ، ساده باشد ، بي حرفي از ابهام و آينه ،
از نو برايت مي نويسم
حال همه ما خوب است
امـــــا تـــــو بــــــاور مــــــكـــن ! ! !
