در تمام شبهای تاریک و طوفانی روشنگر بودی ودر بستر بیماری پرستار بالینم

 هنگامی که از غم دنیا دلم می گرفت واشک چشمانم را نمناک می کرد

 تو با دستان پر مهر خود محبت را به من ارزانی می داشتی

 حتی اگر بهشت زیر پایت باشد باز هم کم است

 

 

مادر

 

آنگاه که وجودم را به عالم معنا سوق دادم خود را در مسیری یافتم

 که سرچشمه ام از آن جوشید چون نیک نگریستم آنگاه

سر چشمه ی خود را بر دامنه کوهی استوار یافتم

 مادر ای سر چشمه زندگی ام ای وجودی که وجودم بسته به توست

 ای خورشید که حرکت و روشنی من حول و محور توست

 چگونه بگویم دوستت دارم که کلمه ها سخت ناتوانند

 

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم خرداد 1388ساعت 20:28 توسط ஜمیناஜ| |